Dün gece seni sevdiğimi söyleyecektim, sana ihtiyacım var diyecektim. Nedense sustum...
Çünkü sen bundan korkacak kadar özgür! ve korkup benden kaçacak kadar bencilsin!
Dün gece hafifçe mırıldandın rüyanda. Sonra dönüp gülümsedin uykunda.
Üstüme alındım...
Çünkü ben bundan korkacak kadar tutkun! ve korkup senden kaçacak kadar yorgunum!
Bir bencille bir yorgun, ne yapar şu hayatta?
Belli etmeyiz ama, iki korkağız biz aslında!
Belli etmeyiz ama, iki aşığız biz aslında...
Uzun uzun seyrettim seni uykunda,saçlarını okşadım.
Sen gözlerini açtın, ben kapattım bütün gece.
Seni Sevdiğimi düşündüm...Söyleyemedim, sustum.
Nedense sustum...
Onunla ben lastik gibiyiz. Bir ucu yorgun, biri ucu bencil. Tam ortadan düğümlü birbirine, çektikçe gerilerek uzaklaşıp, en ufak boşlukta şiddetle tekrar yapışıyoruz birbirimize :/
şiirden daha önemli olan onun hikayesidir. ve elbette bir şiirin hikayesi ete yapışık olmalıdır, kavlatılması zor ve acı verici, evet şair, başla anlatmaya!
YanıtlaSilöyle uzun sürer ki anlatması, bazen sadece yaşamak için zaman kalır, anlatacak kadar yetmez ömür :)
YanıtlaSil